1. مدت زیادی نیست که « ناصر عبدالهی » ترنم تاریک مرگ را زمزمه

کرد و رفـت . عاشقی راستین که « بوی شرجی » را در« هـوای حوا » به

جانـش نفس می کشید و به انسان و آرمان انسانی پیام « دوستت دارم » می

فرستاد .هنرمندی که خدا و معنویت در تاروپود وجودش ذوب شده بود واین

 مسـئله درآثار هنرمندانه اش نیز تجلی داشت .

به لحاظ شـخصی دلبـستگی زیادی به او داشـتم . لحظات زیادی را با صدای

پاکـش گذراندم و هـنوز هم شوق کودکانه ای برای شـنیدن ترانه هایش دارم .

درست که خورشید عمرش غروب کرده اما گرمای نگاهش و آفتاب جمالش

هرگز خاموش نخواهد شد .      خداوند روحش را قرین رحمت کند

2. به ماه محرم وارد شده ایم . قطعا محرم حامل سرمایه های عظیمی برای

انسان امروز است اما آنچه که اهمیت دارد مدیریت این سرمایه ها و ارزش

ها و جلوگـیری از ایجاد انحراف در آنهاسـت . معـتقدم شـورعزای حسـینی  

بدون شعور لازم و درک واقعیتهای آن فاقد ارزش است . در ماه محرم باید

با آگاه سازی جمعی از ترویج بدعت ها و خرافه هایی که متاسفانه دربرخی

از گفتارهای مداحان و شیوه های عزاداری بوجود آمده پیشگیری کرد .

این امر مهم وظیفه نخبگان است که با تبیین زوایای مختلف فـلسفه عـاشورا

و قیام امام حسین (ع) احساسات مذهبی مردم را درمسیرصحیح هدایت کنند

«  خدایا : در این  دنیای تـشنگی  سعادت اتـصال به  چـشمه زلال معنویت 

 عاشوراییان را نصیب ما کن . »

پرده اول ) مدتهاست که در تماشاخانه عالم نمایش « پروازآدمیان با بالهای مرگ » را به اجبار نظاره میکنم . دراین تماشاخانه فضای تلخی و غربت همه جا را پر کرده است . صدایی برنمی آید و « خاموشی به هزار زبان در سخن است . » و تنها صدایی که میشنوم صدایست که از « ساز کج کوک سکوت » برمی خیزد . حضور وهن برهمه جا تلنگر می زند.« طلوع » معنای تازه اش را از غروب طلب میکند . « اینجا کسی خاک سرد بر چهره انسانها می پاشد . »

ای کاش می شد آنچه را که دراین تماشاخانه می گذرد انکار کرد . کاش میشد واقعیتی را که در اینجا تکرار میشود پس زد . کاش میشد درزندگی مکررشد . کاش می شد از مرگ نفسی ساخت برای ادامه زندگی . کاش می شد به زندگی رنگ ابدیت زد . کاش میشد

پرده دوم ) در این تماشاخانه اما کسانی را می بینم که « فروتنانه بر خاک می گسترند » و «مرگ و تباهی از درگاه بلند خاطرشان شرمساروسرافکنده می گذرد » در وجودشان حیات و ممات گم میشود چرا که آنان نماینده به حق جاودانگی انسان بر روی زمین اند . نفس کشیدنشان مظهر فخر عالم است و عالم برای بودنشان بر خود می بالد . براستی که آنان بیرون زمان ایستاده اند و« در غیاب خود ادامه می یابند . » آنان آینه های دورانند. نور زمان را به ما که « افتاده گان » باشیم می تابانند و میروند.« در برابر تندر می ایستند خانه را روشن میکنند و می میرند . »

پرده سوم ) « ما بی چرا زندگانیم آنان به چرا مرگ خود آگاهانند .  

یا لطیف

( توضیح : آقای آرش شعبانی در کامنتی برای مطلب  « آینه ای برابر خودم » نوشته بود : « این وبلاگ بوی نوستالژی گرفته است . نوستالژی را رها کن...»

مطلب ذیل نه در مقام پاسخ به ایشان ، بلکه در پی تبیین بخشی از چالشهای یک

زندگی است . )

1.از زمانی که چشم هایم به روی زندگی بینا شد التهابی را در وجودم دیدم که با مرور زمان تبدیل به یک باور شد . باوری تلخ که صراحتی تلخ تردارد : « شکاف و برخورد بین آرمانهای درونی و حقیقتهای بیرونی . » من با این باور سالهاست که نفس می کشم . ولی حالا احساس میکنم وقت محاکات رسیده است

در هراسم . فقط می توانم دراین شرایط قوت دلی از خدا بخواهم تا به تردید و

تشکیک نیفتم .

معتقدم انسانها از« دم صبح ازل تا آخرشام ابد » به دنبال آرمانها می دوند تا به خود برسند . « من ستاره هستم . می خواهم در دنیای بی رنگ ، تابناک بمانم . » این مفهوم از آرمانگرایی برای من ارزش دارد .

2. دوران کودکی دوران رویاهاست . رویای نقاشی کردن رویاها در خواب و کوچه به کوچه رفتن برای پیدا کردن آنها در بیداری . رویای بزرگتر شدن و پرواز کردن .

دنیای کودکی دنیای دیدن جهان از دریچه ضمیر پاک بچه گی ست .

اما مرحله بعد از کودکی مرحله آغاز تحول است . مرحله به میدان آمدن تعقل و تدبردربستری ازاحساسات . مرحله دیگرشدن . مرحله یافتن خود درآینه ی

اجتماع . این مرحله ، مرحله دشوار شکل گیری هویت انسان و ترسیم « آرمانهای بلند واقعی » است . فرایند « تشکیل شخصیت انسان » آغاز شده است که البته اگربا مراقبتهای روانی و رفتاری لازم همراه شود رسیدن به چشم انداز روشنی از آینده را برای فرد دست یافتنی می کند .

اما چالش اصلی زمانی بوجود می آید که بین « آرمانگرایی حقیقی » و « شرایط  جبری زندگی » فرسنگ ها فاصله بیافتد . به عبارت دیگر، شرایط و مختصات تحمیلی زندگی انطباقی با اهدافی که برای خود ساخته ای ندارد که نتیجه اش گرفتار شدن دریک خلا بزرگ و دوگانگی در فکر و عمل است .

در این شرایط  دو نوع از آینده متصور است : الف ) تداوم شکاف ناشی از دوری « آرمانها و واقعیتها » که حاصلش افتادن در یک موقعیت سخت و خشن خواهد بود . ب) قرار گرفتن در یک وضعیت نرم و حریرگونه که با تسلیم شدن و همراه شدن با جریان سیال زندگی و اجبار جامعه محقق می شود

من همیشه آرزو داشته ام که این وضعیت سوم ، وضعیت حریرباشد و بتوان با ایجاد تعادل و تطبیق بین « خواسته ها و حقیقتها » به راهی برای بهتر شدن زندگی دست یافت .

3. آقای شعبانی ، اگر من توانسته باشم در لابه لای نوشته های این وبلاگ نوستالژی را القا کنم ، برای من این یک موفقیت است . ولی تصور میکنم آنچه شما نوستالژی می نامید در واقع نتیجه تضاد و تناقض نشأت گرفته از برخورد بین آرمانها و واقعیتها باشد که ذکرش در بالا رفت . من نخواسته ام که چنین حسی به مخاطبم بدهم ولی از آنجا که این وبلاگ ، وبلاگ « حدیث نفس» است این احساس در لحظه به لحظه نوشته ها تنیده میشود و نتیجه آن میشود که فضایی نوستالژیک آفریده شود . البته همانگونه که گفتم من به تعبیری که شما ازنوستالژی در وبلاگ « حریر» پیدا کرده اید اعتقاد ندارم چرا که اسیر شدن در این جنس از نوستالژی دری را برایم نمی گشاید .

آقای شعبانی ، من از« دیار حبیبم نه از بلاد غریب ».                                                                                                                                                

یا لطیف

1.     لحظات پر برکت رمضان به پایان رسید . ماه رمضان فرصت مغتنمی ست برای « بازگشت به خویشتن ». فرصتی برای کنار زدن پرده های بلند دنیوی از مقابل چشمها و دیدن گوهر ناب آفرینش . فرصتی دوباره برای شنیدن تمناها و نداهایی که از دل و جانت می آید و گفتن و طلب کردن آن از« مَحرَم دل » . فرصتی برای یافتن مسیر اصلی زندگی . فرصتی برای مکاشفه پروردگارت آنطور که تو خود می بینی .

ماه رمضان خلوتگاه عابد و معبود است . آن زمان که مجال ارتباط متقابل با خدایت در سایه گاه رمضان فراهم می آید . آنوقت می توانی رایحه خوش انسان بودن و نفس کشیدن را احساس کنی . می توانی زنگار روح را صیقل دهی و پاک شوی . و با تمام دل رکعتی نماز عشق در زیر باران رحمت الهی بجای آوری .

2.امسال ، به فضل خداوند متعال بهترین رمضان عمرم را تجربه کردم . فرصت شد آنچه مدتها در درونم می گذشت را با « صاحب لحظه هایم » در میان بگذارم فرصت شد حاجتم را از خدا بخواهم آنطور که دلم گواه می داد . نمی دانم لیاقت آنرا دارم که حاجت روا شوم یا نه . اما می دانم که خداوند کریم کریمان است .

امیدوارم سعادت قبولی طاعات و عبادات نصیب همه ما شود . و هیچوقت حضور خداوند را در نفس نفس حیاتمان از یاد نبریم .     التماس دعا  

یا لطیف

( توضیح : همیشه علاقه داشته ام تا از خودم صریح و بی پرده صحبت کنم . اما تا به حال نه مخاطبی داشته ام و نه انگیزه ای برای انجام اینکار . ایمیلی از طرف فردی که نمی شناسمش برایم ارسال شده که از من خواسته از خودم بگویم . صریح و بی پرده . )

من محمد امینی هستم . شهروندی از تبار نسل سوم . نسل سوم با آرمانها و آرامشهایی که در این سرزمین معنای دیگری دارد . سرزمینی که رنگها و طیفهای مختلفی را در خود جای داده است .

از کودکی با تنهایی همنشین بوده ام . دنیایم را درهمین تنهایی ساخته ام . دنیا را نیز درهمین تنهایی دیده ام . خودم را نیز در دنیای خلسه هایم  پیدا کرده ام . در تعامل با این تنهایی ، اکنون احساس میکنم باید نمایان شوم . رها شوم .

در مواجهه با دغدغه ها ، خواسته ام نوری به اندازه ی نور یک فانوس در دلم بدرخشد . بغضی که در گلویم حقنه کرده به سراسر وجودم رخنه نکند . صدایم رسا بماند . پاهایم سست نشود . خواسته ام اسیر دلتنگی هایم نباشم . اینکه چقدر میتوانم سربلند باشم نمی دانم .

اطرافیان میگویند فردی آرمانگرا هستم . در حالی که همیشه سعی کرده ام بین آرمانها و واقعیت ها پلی برقرار کنم . یا آرمانها را از چشم واقعیتها ببینم . سعی کرده ام دردنیای « ساخته های ذهنی » گم نشوم .  سعی کرده ام اما به هیچکدام از آرزوهای دور و نزدیکم نیز نرسیده ام .

میگویند انسان به امید زنده است . اما شرایط جبری زندگی باعث شده است تا من همیشه به دنبال امید بدوم . در جستجوی امید باشم . من امیدم را یکسره به خدا داده ام . پس خدایا : امیدوارم تا به تو برسم . نا امیدی را پاسخ امیدم قرارنده .

مرگ را تداوم زندگی میدانم نه نقطه پایان آن . صادقانه بگویم از مرگ هراس دارم . اما از خدا میخواهم که « رقصان بگذرم از آستانه اجبار. شادمانه و شاکر »

                                   نسیم رمضان وزیدن گرفته است

                    خدایا این نسیم را بر دل و قلب و جان ما نیز بوزان .