بسم الله الرحمن الرحیم

اَللهُمَ عَرفنی حُجَتکَ فَاِنَکَ اِن لَم تعَرِفنی حُجَتکَ ضَلَلتُ عَن دینی اَللهمَ لا تمِتنی میتَهً جاهِلیهً و لا تزِغ قَلبی . ( بخشی از دعای غیبت امام زمان ) 

1.آقای فرزاد حسنی ، برنامه « کوله پشتی » به انتهای راه رسید و اکنون من با یاد آن تنها مانده ام . اما این تنهایی ازجنس عادات مالوف و همیشگی ام نیست . از جنس سکون و رخوت نیست . در این تنهایی احساس میکنم در ضیافت بزرگی نشسته ام . چشم به هر سو میگردانم همه آشنایند . صداهای آشنایی میشنوم . همه صمیمی اند . همه درکنارهم هستند . من اینجا تنها نیستم . هیچکس اینجا تنها نیست . غریبه نیست .

اما اینجا کسی مرا نمی شناسد . همه از نام و نشانم می پرسند . از کسب و کارم می پرسند .از گذشته ام . از باورهایم . از جایگاهم در نزد خودم . از نگاهم به دنیای اطرافم . خدایا من برای آنها پاسخی ندارم ...

2.آقای حسنی ، من یک جوان ایرانیم . با مختصات و اندازه های ایرانی بودن  با آرمانها و دغدغهایی از تبار نسل سوم . نسل سوم با همه رفتارها و نگاههای آشنایش . با همه بغض ها و سکوتهای آشنایش . آشنا با خود . آشنا با هم . آشنا با آنانی که « عشق کسب و کارشان » بود و هست . آشنا با آنانی که « پرواز رسم شان بود در بارش گلوله » . آشنا با آنانی که آشنایند با خود . آشنایند در فضایی که همه با هم غریبه اند .

آقای حسنی ، من به گذشته و آینده شک ندارم . معتقدم که صدایم در هر مقامی از جهان که ایستاده باشم شنیده میشود . شنیده میشود اگر شنیدنی باشد . شنیده میشود حتی اگر نه در رفتنم حرکتی مانده باشد و نه در ماندنم سکونی . من هراسی ندارم . اما چه خوش که صدایم وقتی بپیچد که در سکوتی پاک قرار گرفته باشم . همانند آنانی که « رقصی چنان میانه میدان » حاجتشان بود . بعضی حاجت روا شدند و بعضی ماندند . ماندند تا منتقل کننده آرمانی به نسل آینده باشند . ماندند تا پاسخگوی سوالات بی شمار آنها باشند .

میدانم که نیک میدانی از چه کسانی سخن میگویم اما دلتنگم که بگویم از :« حاج کاظم » سخن میگویم . از « داود » از « سردار مرتضی راشد » از « ناصرشفیعی » میگویم . از قهرمانان آشنای این سرزمین . از آرمانگرایانی که ققنوس واردرآتش زیسته اند . از انسانهایی که امروز در برابر جهانی پر از تناقض قرار گرفته اند . من از « دن  کیشوت های زمانه » سخن میگویم .

فرزاد جان ، ترکیب آرمان و واقعیت انسان را به تناقض میکشاند . تناقضی که گاه آدمی را به خلسه میبرد و گاه صدایش را آنچنان برمی آورد که اطرافیان را توان شنیدن نیست . من نیز سنگینی همین تناقضات را بر وجودم احساس میکنم . صادقانه بگویم من « حاج کاظم » نسل سوم نیستم . شاید زاویه نگاه من به دنیا متفاوت از آنان باشد اما معتقدم هیچ آرمان صادقانه ای « بوی الرحمان » به خود نمی گیرد .

فرزاد عزیز، امروز ما با دگردیسی و تحول مواجه ایم .تحول در انسانها.تحول در ارزشها . تحول در نگرشها . تحول در خواسته ها . تحول در پارادایمها . من مدعی نیستم که باید به فکر برگزاری مراسم آشتی کنان برای نسلهای مختلف باشیم . قهری در کار نیست . هر چه که هست نتیجه عدم شناخت همدیگر است . نتیجه عدم شفافیت حرفهاست . باید فهم مشترک ایجاد شود . باید نقاط مشترک فکری و رفتاری نسلها روشن شود . باید به فصل مشترکی برسیم تا زبانی واحد پیدا کنیم . باید بهم برسیم .

3. آقای حسنی ، من از حق و تکلیف سخن میگویم . شما در « کوله پشتی » از حق الناس گفتید معتقدم حق الناس حلقه مفقوده امروز جامعه ماست . اینکه ما هم در متون دینی وهم در باورهای اخلاقی از حق و حقوق متقابل دفاع میکنیم مایه مباهات است . دفاع از حق انسانها در قبال هم و تکلیفشان در برابر هم . دفاع از حق یک نسل برنسلی دیگر . دفاع از حق شهروندان بر حاکمان مهمتر از حق ، تکلیف به حق است . ما مکلف به درک یکدیگریم . ما مکلف به زیستنیم . مکلف به جاودانه زیستن . ما مکلفیم به دغدغه های هم وقع بنهیم . این حق ماست . چه کسی این حق را طلب میکند و می ستاند ؟

4.آقای حسنی ، نمی دانم این سطور را میبینی یا نه اما به « نفس نفس فاطمه » به « نفس نفس راضیه » به « نفس نفس مرضیه » به « نفس نفس صدیقه » قسم که ما طالب حق و حقیقتیم .

می ایستیم . بی صدا بغض میکنیم و بی فریاد میرویم . ما میخواهیم پرواز کنیم .

5. آقای حسنی  خداحافظ ... کمی غمگین

رونوشت به آقای ابراهیم حاتمی کیا

یا لطیف        

 1. در تاریخ زندگی هر شخصی لحظاتی پیدا میشود که انسان را دچار قبض و بسط می کند و چشم اندازتازه ای در برابر او قرار می دهد . این موقعیت جدید میتواند توان مضاعفی به آدم بدهد یا اینکه نفس او را تنگ ترکند . میتواند مایه گم شدن انسان در خود باشد یا اینکه باعث کشف مسیرهای روشن در راه رسیدن به خود . بهرحال آنچه اهمیت دارد اینست که ما بتوانیم تکلیف خود را بیابیم و با نگرشی عمیق در خود و روابط اجتماعی حاکم از تناقض های بیرونی به وحدانیت درونی برسیم . که اگر برسیم درختی را پرورش داده ایم که یکی از ثمراتش رسیدن به اعتدال است و اعتدال لازمه حرکت کردن به سمت تعالی .

من یک جوان ایرانیم . با دنیایی از خواسته ها در دلم و انبوهی از واقعیت ها در مقابل چشمانم . و درجستجوی راهی برای رسیدن به مرزهای تکامل .

2.وبلاگ را یک گذرگاه میدانم . جایی برای طرح توامان آرمانها و واقعیت ها . بی آنکه لازم باشد « رخ از پرده برون کشی » . جایی برای فاصله گرفتن از محذورات زندگی روزمره . جایی برای نزدیک شدن به منویات و دغدغه ها . جایی برای آزمودن و خطا کردن . جایی برای ملامت شدن و ستایش کردن بدون واهمه . جایی برای حضور همزمان شور وشعور . جایی برای زندگی دوباره هر چند این زندگی در فضایی مجازی باشد .

3. افتتاح وبلاگم تقارن پیدا کرد با شب نیمه شعبان . حس غریبی در این لحظاتم جاریست اما نمیتوانم آنرا توصیف کنم . بهرحال این عید عزیز و پربرکت بر من و بر شما و بر همگان مبارک و مهنا باشد .