حریر

زندگی و دیگر هیچ

harer — Mon, 22 Jan 2007 01:23:18 GMT

1. مدت زیادی نیست که « ناصر عبدالهی » ترنم تاریک مرگ را زمزمه

کرد و رفـت . عاشقی راستین که « بوی شرجی » را در« هـوای حوا » به

جانـش نفس می کشید و به انسان و آرمان انسانی پیام « دوستت دارم » می

فرستاد .هنرمندی که خدا و معنویت در تاروپود وجودش ذوب شده بود واین

مسـئله درآثار هنرمندانه اش نیز تجلی داشت .

به لحاظ شـخصی دلبـستگی زیادی به او داشـتم . لحظات زیادی را با صدای

پاکـش گذراندم و هـنوز هم شوق کودکانه ای برای شـنیدن ترانه هایش دارم .

درست که خورشید عمرش غروب کرده اما گرمای نگاهش و آفتاب جمالش

هرگز خاموش نخواهد شد . خداوند روحش را قرین رحمت کند

2. به ماه محرم وارد شده ایم . قطعا محرم حامل سرمایه های عظیمی برای

انسان امروز است اما آنچه که اهمیت دارد مدیریت این سرمایه ها و ارزش

ها و جلوگـیری از ایجاد انحراف در آنهاسـت . معـتقدم شـورعزای حسـینی

بدون شعور لازم و درک واقعیتهای آن فاقد ارزش است . در ماه محرم باید

با آگاه سازی جمعی از ترویج بدعت ها و خرافه هایی که متاسفانه دربرخی

از گفتارهای مداحان و شیوه های عزاداری بوجود آمده پیشگیری کرد .

این امر مهم وظیفه نخبگان است که با تبیین زوایای مختلف فـلسفه عـاشورا

و قیام امام حسین (ع) احساسات مذهبی مردم را درمسیرصحیح هدایت کنند

« خدایا : در این دنیای تـشنگی سعادت اتـصال به چـشمه زلال معنویت

عاشوراییان را نصیب ما کن . »

نمایش مرگ در صحنه زندگی

harer — Fri, 22 Dec 2006 23:25:18 GMT

پرده اول ) مدتهاست که در تماشاخانه عالم نمایش « پروازآدمیان با بالهای مرگ » را به اجبار نظاره میکنم . دراین تماشاخانه فضای تلخی و غربت همه جا را پر کرده است . صدایی برنمی آید و « خاموشی به هزار زبان در سخن است . » و تنها صدایی که میشنوم صدایست که از « ساز کج کوک سکوت » برمی خیزد . حضور وهن برهمه جا تلنگر می زند.« طلوع » معنای تازه اش را از غروب طلب میکند . « اینجا کسی خاک سرد بر چهره انسانها می پاشد . »

ای کاش می شد آنچه را که دراین تماشاخانه می گذرد انکار کرد . کاش میشد واقعیتی را که در اینجا تکرار میشود پس زد . کاش میشد درزندگی مکررشد . کاش می شد از مرگ نفسی ساخت برای ادامه زندگی . کاش می شد به زندگی رنگ ابدیت زد . کاش میشد

پرده دوم ) در این تماشاخانه اما کسانی را می بینم که « فروتنانه بر خاک می گسترند » و «مرگ و تباهی از درگاه بلند خاطرشان شرمساروسرافکنده می گذرد » در وجودشان حیات و ممات گم میشود چرا که آنان نماینده به حق جاودانگی انسان بر روی زمین اند . نفس کشیدنشان مظهر فخر عالم است و عالم برای بودنشان بر خود می بالد . براستی که آنان بیرون زمان ایستاده اند و« در غیاب خود ادامه می یابند . » آنان آینه های دورانند. نور زمان را به ما که « افتاده گان » باشیم می تابانند و میروند.« در برابر تندر می ایستند خانه را روشن میکنند و می میرند . »

پرده سوم ) « ما بی چرا زندگانیم آنان به چرا مرگ خود آگاهانند .

بی رنگی و تابندگی

harer — Mon, 06 Nov 2006 15:15:18 GMT

یا لطیف

( توضیح : آقای آرش شعبانی در کامنتی برای مطلب « آینه ای برابر خودم » نوشته بود : « این وبلاگ بوی نوستالژی گرفته است . نوستالژی را رها کن...»

مطلب ذیل نه در مقام پاسخ به ایشان ، بلکه در پی تبیین بخشی از چالشهای یک

زندگی است . )

1.از زمانی که چشم هایم به روی زندگی بینا شد التهابی را در وجودم دیدم که با مرور زمان تبدیل به یک باور شد . باوری تلخ که صراحتی تلخ تردارد : « شکاف و برخورد بین آرمانهای درونی و حقیقتهای بیرونی . » من با این باور سالهاست که نفس می کشم . ولی حالا احساس میکنم وقت محاکات رسیده است

در هراسم . فقط می توانم دراین شرایط قوت دلی از خدا بخواهم تا به تردید و

تشکیک نیفتم .

معتقدم انسانها از« دم صبح ازل تا آخرشام ابد » به دنبال آرمانها می دوند تا به خود برسند . « من ستاره هستم . می خواهم در دنیای بی رنگ ، تابناک بمانم . » این مفهوم از آرمانگرایی برای من ارزش دارد .

2. دوران کودکی دوران رویاهاست . رویای نقاشی کردن رویاها در خواب و کوچه به کوچه رفتن برای پیدا کردن آنها در بیداری . رویای بزرگتر شدن و پرواز کردن .

دنیای کودکی دنیای دیدن جهان از دریچه ضمیر پاک بچه گی ست .

اما مرحله بعد از کودکی مرحله آغاز تحول است . مرحله به میدان آمدن تعقل و تدبردربستری ازاحساسات . مرحله دیگرشدن . مرحله یافتن خود درآینه ی

اجتماع . این مرحله ، مرحله دشوار شکل گیری هویت انسان و ترسیم « آرمانهای بلند واقعی » است . فرایند « تشکیل شخصیت انسان » آغاز شده است که البته اگربا مراقبتهای روانی و رفتاری لازم همراه شود رسیدن به چشم انداز روشنی از آینده را برای فرد دست یافتنی می کند .

اما چالش اصلی زمانی بوجود می آید که بین « آرمانگرایی حقیقی » و « شرایط جبری زندگی » فرسنگ ها فاصله بیافتد . به عبارت دیگر، شرایط و مختصات تحمیلی زندگی انطباقی با اهدافی که برای خود ساخته ای ندارد که نتیجه اش گرفتار شدن دریک خلا بزرگ و دوگانگی در فکر و عمل است .

در این شرایط دو نوع از آینده متصور است : الف ) تداوم شکاف ناشی از دوری « آرمانها و واقعیتها » که حاصلش افتادن در یک موقعیت سخت و خشن خواهد بود . ب) قرار گرفتن در یک وضعیت نرم و حریرگونه که با تسلیم شدن و همراه شدن با جریان سیال زندگی و اجبار جامعه محقق می شود

من همیشه آرزو داشته ام که این وضعیت سوم ، وضعیت حریرباشد و بتوان با ایجاد تعادل و تطبیق بین « خواسته ها و حقیقتها » به راهی برای بهتر شدن زندگی دست یافت .

3. آقای شعبانی ، اگر من توانسته باشم در لابه لای نوشته های این وبلاگ نوستالژی را القا کنم ، برای من این یک موفقیت است . ولی تصور میکنم آنچه شما نوستالژی می نامید در واقع نتیجه تضاد و تناقض نشأت گرفته از برخورد بین آرمانها و واقعیتها باشد که ذکرش در بالا رفت . من نخواسته ام که چنین حسی به مخاطبم بدهم ولی از آنجا که این وبلاگ ، وبلاگ « حدیث نفس» است این احساس در لحظه به لحظه نوشته ها تنیده میشود و نتیجه آن میشود که فضایی نوستالژیک آفریده شود . البته همانگونه که گفتم من به تعبیری که شما ازنوستالژی در وبلاگ « حریر» پیدا کرده اید اعتقاد ندارم چرا که اسیر شدن در این جنس از نوستالژی دری را برایم نمی گشاید .

آقای شعبانی ، من از« دیار حبیبم نه از بلاد غریب ».

این عشق الهی ست

harer — Wed, 25 Oct 2006 02:59:18 GMT

یا لطیف

1. لحظات پر برکت رمضان به پایان رسید . ماه رمضان فرصت مغتنمی ست برای « بازگشت به خویشتن ». فرصتی برای کنار زدن پرده های بلند دنیوی از مقابل چشمها و دیدن گوهر ناب آفرینش . فرصتی دوباره برای شنیدن تمناها و نداهایی که از دل و جانت می آید و گفتن و طلب کردن آن از« مَحرَم دل » . فرصتی برای یافتن مسیر اصلی زندگی . فرصتی برای مکاشفه پروردگارت آنطور که تو خود می بینی .

ماه رمضان خلوتگاه عابد و معبود است . آن زمان که مجال ارتباط متقابل با خدایت در سایه گاه رمضان فراهم می آید . آنوقت می توانی رایحه خوش انسان بودن و نفس کشیدن را احساس کنی . می توانی زنگار روح را صیقل دهی و پاک شوی . و با تمام دل رکعتی نماز عشق در زیر باران رحمت الهی بجای آوری .

2.امسال ، به فضل خداوند متعال بهترین رمضان عمرم را تجربه کردم . فرصت شد آنچه مدتها در درونم می گذشت را با « صاحب لحظه هایم » در میان بگذارم فرصت شد حاجتم را از خدا بخواهم آنطور که دلم گواه می داد . نمی دانم لیاقت آنرا دارم که حاجت روا شوم یا نه . اما می دانم که خداوند کریم کریمان است .

امیدوارم سعادت قبولی طاعات و عبادات نصیب همه ما شود . و هیچوقت حضور خداوند را در نفس نفس حیاتمان از یاد نبریم . التماس دعا

آینه ای برابر خودم

harer — Wed, 04 Oct 2006 01:22:03 GMT

یا لطیف

( توضیح : همیشه علاقه داشته ام تا از خودم صریح و بی پرده صحبت کنم . اما تا به حال نه مخاطبی داشته ام و نه انگیزه ای برای انجام اینکار . ایمیلی از طرف فردی که نمی شناسمش برایم ارسال شده که از من خواسته از خودم بگویم . صریح و بی پرده . )

من محمد امینی هستم . شهروندی از تبار نسل سوم . نسل سوم با آرمانها و آرامشهایی که در این سرزمین معنای دیگری دارد . سرزمینی که رنگها و طیفهای مختلفی را در خود جای داده است .

از کودکی با تنهایی همنشین بوده ام . دنیایم را درهمین تنهایی ساخته ام . دنیا را نیز درهمین تنهایی دیده ام . خودم را نیز در دنیای خلسه هایم پیدا کرده ام . در تعامل با این تنهایی ، اکنون احساس میکنم باید نمایان شوم . رها شوم .

در مواجهه با دغدغه ها ، خواسته ام نوری به اندازه ی نور یک فانوس در دلم بدرخشد . بغضی که در گلویم حقنه کرده به سراسر وجودم رخنه نکند . صدایم رسا بماند . پاهایم سست نشود . خواسته ام اسیر دلتنگی هایم نباشم . اینکه چقدر میتوانم سربلند باشم نمی دانم .

اطرافیان میگویند فردی آرمانگرا هستم . در حالی که همیشه سعی کرده ام بین آرمانها و واقعیت ها پلی برقرار کنم . یا آرمانها را از چشم واقعیتها ببینم . سعی کرده ام دردنیای « ساخته های ذهنی » گم نشوم . سعی کرده ام اما به هیچکدام از آرزوهای دور و نزدیکم نیز نرسیده ام .

میگویند انسان به امید زنده است . اما شرایط جبری زندگی باعث شده است تا من همیشه به دنبال امید بدوم . در جستجوی امید باشم . من امیدم را یکسره به خدا داده ام . پس خدایا : امیدوارم تا به تو برسم . نا امیدی را پاسخ امیدم قرارنده .

مرگ را تداوم زندگی میدانم نه نقطه پایان آن . صادقانه بگویم از مرگ هراس دارم . اما از خدا میخواهم که « رقصان بگذرم از آستانه اجبار. شادمانه و شاکر »

رمضان آمد

harer — Tue, 26 Sep 2006 02:08:18 GMT

نسیم رمضان وزیدن گرفته است

خدایا این نسیم را بر دل و قلب و جان ما نیز بوزان .

سکوت سرشار از ناگفته هاست

harer — Fri, 22 Sep 2006 02:42:18 GMT

یا لطیف

از بدو خلقت بشر، آدمیان همواره با دو چالش اصلی به مثابه دو پارادایم مواجه بوده اند . یکی سکوت و دیگری فریاد.

تعارض میان این دو مسئله گاه تا بدان جا پیش رفته است که انسانها را به محاکات درونی با خویش کشانده و او را دچار دوگانگی و سردرگمی با خود کرده است . در این شرایط چه بسا سرنوشت او نیز دستخوش تغییر و تحول شده ، رنگ دگر به خود گیرد .

سکوت از یک سو بیانگر صبر و متانت آدم است و آنگونه که پیشینیان گفته اند نشان از رضایت خاطر. و از دیگر سو فرصتی ست برای کامل شدن نوع نگاه و نظر انسان . وقتی سکوت از راه می رسد آدمی فرایند تعمق کردن و نگرش جدید چشم اندازها را در پهنه ذهن خود آغاز می کند . فکر را می پروراند و پروبال می دهد و جامه ای فاخر بر قامت آن می پوشاند . از این منظر سکوت امری ست دارای ارزش و تقدس . چرا که حداقل از تلاشی که برای خوب دیدن و خوب فهمیدن در جریان تفکر آدمی می گذرد حکایت دارد . تلاشی که اگر واقعبینانه و به دوراز احساسات صورت گیرد منجربه تعالی روح انسان واوج گرفتن اندیشه هایش میشود واین یعنی تقدس.

در طبیعت نیز همین مفاهیم در شکل بدیع و نامحدودی دنبال می شود . وقتی پرده تاریکی بر گستره این سپهر پهناور می افتد هنگامه آغاز سکوت است . شب میعادگاه رازداران اندیشه میشود و سکوت راز شگرف این ضیافت ...

شب عین سکوت است یا به بیانی دیگر مترادف وهم عرض با آن . سکوت شب فرصتی گرانمایه است تا در خود نظری کنی . به نداها و تمناهای درونی گوش فرا دهی . احوال خویش را بکاوی و بر معضلات چاره جویی کنی و تا سپیده دم صبر کنی که در فجر مجال عمل کردن به منویات است و بس .

یکی از وجوه اشتراک این دو مسئله در انتظار است . انتظار کشیدن برای گذاردن نقطه پایان بر سیاهی شب و سنگینی سکوت . روز سرفصل جدیدی از حیات پس از طی کردن شب است و فریاد نیز حرکت بعدی سکوت .

اما سکوت همیشه فضیلت نیست . در سیر تتبع تاریخ این نکته بسیار قابل اهمیت به نظر میرسد که چه سرنوشتها با سکوت ملتها و دولتها دچار دگردیسی و دگرگونی شده است . گاه موجب تفاخر بوده است و گاه باعث تغابن .

فریاد پس از سکوت همانند طلوع آفتاب روشن پس از ظلمت شب مقدمه امید میشود و مایه دلگرمی . اما سکوت و فریاد وقتی موثر و مفید است که بر مبنای خرد و تدبر باشد تا بشکند رسم تطاول و بروید جوانه تعالی .

از فریاد پوچ غوغاگران و سکوت تهی مرعوبان به ذات اقدس آن زیبای مطلق پناه میبریم و با دلهای نیک خواهمان دستان تضرع را بسویش بلند میکنیم و مناجات میکنیم :

خدایا: به ما نعمت سکوت در برابر حق و فریاد در برابر تعدی اعطا بفرما .

خدایا: سکوت انسانها را با تفکر کردن و فریاد آنها را با عمل کردن توام بفرما .

خدایا: سعادت سکوت درنزد مصلحان و فریاد برابر اغواگران را نصیب ما گردان.

خدایا:سکوت سازنده و فریاد سائب را به ما بده .

و در نهایت خدایا: سکوتی به ما بده که در راه رسیدن به تو باشد و فریادی که ما را ازتو جدا نسازد . آمین

( سرمقاله ای که برای نشریه سکوت نوشته بودم ، نشریه ای که هرگز منتشر نشد . )

ایستادم و گریستم ( دل نوشته ای برای فرزاد حسنی )

harer — Sun, 17 Sep 2006 02:08:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

اَللهُمَ عَرفنی حُجَتکَ فَاِنَکَ اِن لَم تعَرِفنی حُجَتکَ ضَلَلتُ عَن دینی اَللهمَ لا تمِتنی میتَهً جاهِلیهً و لا تزِغ قَلبی . ( بخشی از دعای غیبت امام زمان )

1.آقای فرزاد حسنی ، برنامه « کوله پشتی » به انتهای راه رسید و اکنون من با یاد آن تنها مانده ام . اما این تنهایی ازجنس عادات مالوف و همیشگی ام نیست . از جنس سکون و رخوت نیست . در این تنهایی احساس میکنم در ضیافت بزرگی نشسته ام . چشم به هر سو میگردانم همه آشنایند . صداهای آشنایی میشنوم . همه صمیمی اند . همه درکنارهم هستند . من اینجا تنها نیستم . هیچکس اینجا تنها نیست . غریبه نیست .

اما اینجا کسی مرا نمی شناسد . همه از نام و نشانم می پرسند . از کسب و کارم می پرسند .از گذشته ام . از باورهایم . از جایگاهم در نزد خودم . از نگاهم به دنیای اطرافم . خدایا من برای آنها پاسخی ندارم ...

2.آقای حسنی ، من یک جوان ایرانیم . با مختصات و اندازه های ایرانی بودن با آرمانها و دغدغهایی از تبار نسل سوم . نسل سوم با همه رفتارها و نگاههای آشنایش . با همه بغض ها و سکوتهای آشنایش . آشنا با خود . آشنا با هم . آشنا با آنانی که « عشق کسب و کارشان » بود و هست . آشنا با آنانی که « پرواز رسم شان بود در بارش گلوله » . آشنا با آنانی که آشنایند با خود . آشنایند در فضایی که همه با هم غریبه اند .

آقای حسنی ، من به گذشته و آینده شک ندارم . معتقدم که صدایم در هر مقامی از جهان که ایستاده باشم شنیده میشود . شنیده میشود اگر شنیدنی باشد . شنیده میشود حتی اگر نه در رفتنم حرکتی مانده باشد و نه در ماندنم سکونی . من هراسی ندارم . اما چه خوش که صدایم وقتی بپیچد که در سکوتی پاک قرار گرفته باشم . همانند آنانی که « رقصی چنان میانه میدان » حاجتشان بود . بعضی حاجت روا شدند و بعضی ماندند . ماندند تا منتقل کننده آرمانی به نسل آینده باشند . ماندند تا پاسخگوی سوالات بی شمار آنها باشند .

میدانم که نیک میدانی از چه کسانی سخن میگویم اما دلتنگم که بگویم از :« حاج کاظم » سخن میگویم . از « داود » از « سردار مرتضی راشد » از « ناصرشفیعی » میگویم . از قهرمانان آشنای این سرزمین . از آرمانگرایانی که ققنوس واردرآتش زیسته اند . از انسانهایی که امروز در برابر جهانی پر از تناقض قرار گرفته اند . من از « دن کیشوت های زمانه » سخن میگویم .

فرزاد جان ، ترکیب آرمان و واقعیت انسان را به تناقض میکشاند . تناقضی که گاه آدمی را به خلسه میبرد و گاه صدایش را آنچنان برمی آورد که اطرافیان را توان شنیدن نیست . من نیز سنگینی همین تناقضات را بر وجودم احساس میکنم . صادقانه بگویم من « حاج کاظم » نسل سوم نیستم . شاید زاویه نگاه من به دنیا متفاوت از آنان باشد اما معتقدم هیچ آرمان صادقانه ای « بوی الرحمان » به خود نمی گیرد .

فرزاد عزیز، امروز ما با دگردیسی و تحول مواجه ایم .تحول در انسانها.تحول در ارزشها . تحول در نگرشها . تحول در خواسته ها . تحول در پارادایمها . من مدعی نیستم که باید به فکر برگزاری مراسم آشتی کنان برای نسلهای مختلف باشیم . قهری در کار نیست . هر چه که هست نتیجه عدم شناخت همدیگر است . نتیجه عدم شفافیت حرفهاست . باید فهم مشترک ایجاد شود . باید نقاط مشترک فکری و رفتاری نسلها روشن شود . باید به فصل مشترکی برسیم تا زبانی واحد پیدا کنیم . باید بهم برسیم .

3. آقای حسنی ، من از حق و تکلیف سخن میگویم . شما در « کوله پشتی » از حق الناس گفتید معتقدم حق الناس حلقه مفقوده امروز جامعه ماست . اینکه ما هم در متون دینی وهم در باورهای اخلاقی از حق و حقوق متقابل دفاع میکنیم مایه مباهات است . دفاع از حق انسانها در قبال هم و تکلیفشان در برابر هم . دفاع از حق یک نسل برنسلی دیگر . دفاع از حق شهروندان بر حاکمان مهمتر از حق ، تکلیف به حق است . ما مکلف به درک یکدیگریم . ما مکلف به زیستنیم . مکلف به جاودانه زیستن . ما مکلفیم به دغدغه های هم وقع بنهیم . این حق ماست . چه کسی این حق را طلب میکند و می ستاند ؟

4.آقای حسنی ، نمی دانم این سطور را میبینی یا نه اما به « نفس نفس فاطمه » به « نفس نفس راضیه » به « نفس نفس مرضیه » به « نفس نفس صدیقه » قسم که ما طالب حق و حقیقتیم .

می ایستیم . بی صدا بغض میکنیم و بی فریاد میرویم . ما میخواهیم پرواز کنیم .

5. آقای حسنی خداحافظ ... کمی غمگین

رونوشت به آقای ابراهیم حاتمی کیا

نقطه آغاز

harer — Fri, 08 Sep 2006 23:00:18 GMT

یا لطیف

1. در تاریخ زندگی هر شخصی لحظاتی پیدا میشود که انسان را دچار قبض و بسط می کند و چشم اندازتازه ای در برابر او قرار می دهد . این موقعیت جدید میتواند توان مضاعفی به آدم بدهد یا اینکه نفس او را تنگ ترکند . میتواند مایه گم شدن انسان در خود باشد یا اینکه باعث کشف مسیرهای روشن در راه رسیدن به خود . بهرحال آنچه اهمیت دارد اینست که ما بتوانیم تکلیف خود را بیابیم و با نگرشی عمیق در خود و روابط اجتماعی حاکم از تناقض های بیرونی به وحدانیت درونی برسیم . که اگر برسیم درختی را پرورش داده ایم که یکی از ثمراتش رسیدن به اعتدال است و اعتدال لازمه حرکت کردن به سمت تعالی .

من یک جوان ایرانیم . با دنیایی از خواسته ها در دلم و انبوهی از واقعیت ها در مقابل چشمانم . و درجستجوی راهی برای رسیدن به مرزهای تکامل .

2.وبلاگ را یک گذرگاه میدانم . جایی برای طرح توامان آرمانها و واقعیت ها . بی آنکه لازم باشد « رخ از پرده برون کشی » . جایی برای فاصله گرفتن از محذورات زندگی روزمره . جایی برای نزدیک شدن به منویات و دغدغه ها . جایی برای آزمودن و خطا کردن . جایی برای ملامت شدن و ستایش کردن بدون واهمه . جایی برای حضور همزمان شور وشعور . جایی برای زندگی دوباره هر چند این زندگی در فضایی مجازی باشد .

3. افتتاح وبلاگم تقارن پیدا کرد با شب نیمه شعبان . حس غریبی در این لحظاتم جاریست اما نمیتوانم آنرا توصیف کنم . بهرحال این عید عزیز و پربرکت بر من و بر شما و بر همگان مبارک و مهنا باشد .